pereiro e mais eu
hoxe é día de volver lembrar a única anécdota que teño con lois pereiro:
agardaba un día o tren na estación da coruña e lía poesía última de amor e enfermidade.
un empregado da limpeza pasou facendo o seu traballo por diante miña, detívose un intre, o xusto para dicir «ese si que era un poeta» e seguíu adiante.
