cos alalá nas pontes

onte estiven nas pontes na presentación do libro co que o grupo alalá celebra dez anos de andaina poética. son unha xente estupenda: coñecémonos hai anos e xa compartimos moitas veladas poéticas na casa dopeso ou no alovi.

eles non saben ben o valor que ten facer recitais poéticos con medio cento de espectadores fieis. e fano. dúas veces ao ano. e fano con mimo. e sáelles ben.

onte compartimos un deses recitais nos que nos fixeron sentir como na casa.

estaban tamén antón fortes, xosé luis sobrino, e xosé vázquez pintor.

montaron no escenario do alovi un salón con sofás que eran unha metáfora do que eles son: xente coa que un sempre está a gusto, que fan que te sintas como na casa.

o meu agradecemento para santi, ofelia, gloria, maricarmen e aníbal. por contar comigo, por convidarme sempre e por tratarme sempre ben. e a miña noraboa por dez anos de andaina. prometo estar presente na celebración dos vinte. e cantas veces poida desde aquí até aló.

 

instantes detidos

o venres estiven nas pontes para acompañar a santi del moral na presentación do seu primeiro libro: instantes detidos.

santi foi un dos membros máis activos do obradoiro literario que coordinei na biblioteca das pontes hai uns anos e, segundo dixo el, este libro é froito desa experiencia. santi leva escribindo… non sei se toda a vida pero moito tempo seguro. e chegou ao obradoiro cun estilo decantado e moi sólido. o obradoiro non ten máis mérito que, se acaso, insistirlle para que xuntase nun libro o material que tiña e axudalo para darlle forma en conxunto. o resto é froito do traballo constante de santi, da súa visión do mundo, as súas lecturas e da experiencia no grupo alalá. 

o libro está publicado por biblos.

recital alalá

o venres pasado estiven nas pontes, convidado polo grupo poético alalá.

é unha xente encantadora (á que xa coñecía doutras miñas incursións por aló) que sostén unha envexábel actividade literaria. entre outras cousas, fan todos os anos dous recitais públicos na casa dopeso (o auditorio municipal das pontes, digamos): un en primavera e outro no outono.

nalgúns deses recitais convidan un poeta para que os acompañe.

a primeira vez que fun, de público, pensei, ao entrar no auditorio, que eran uns optimistas. aquela sala é enorme. e eu só unha ou dúas veces vira máis de 50 persoas nun recital.

pero pouco a pouco aquilo foise ocupando e, aínda que non queda xente de pé, si que o aspecto ao comezo do acto impresiona.

o grupo organiza o recital con mimo, decoran o escenario sempre con algún motivo diferente, entregan programas de man, convidan músicos a que os acompañen nos interludios entre lectura e lectura (este ano, ademais, houbo unhas mostras de danzas orientais). todo está moi ben montado.

a achega máis interesante destes recitais consiste en que preparan un power-point e, a medida que vas lendo, os textos vanse proxectando detrás túa. é unha cousa que moitas veces boto en falta como público de recitais: ver os cortes de verso do poema. aquí este asunto está solventado.

si é certo que lle resta un pouco de espontaneidade pero eu busqueille a volta e non me sentín o encorsetado que pensaba.

porque (aínda non o dixen) o escritor convidado deste recital de primavera fun eu.

deixo aquí constancia do meu agradecemento aos alalás polo seu convite: santi, gloria, aníbal, ofelia e maricarmen.

e un par de fotos para que vexades como foi a cousa.

recital alalá

recital alalá

microrrelatos en obras

a xente do clube de lectura do ies moncho valcárce das pontes ten un blog onde manteñen diversa información sobre as cousas que fan.

no blog hai unha sección “microrrelatos“. a idea é ofertar pequenas lecturas para que se poidan facer directamente no blog, a maiores doutras que se fan en libros e no blog só se comentan.

a curiosidade está en que, nesa sección, incluíron un par de poemas do meu libro construcións. sempre dixen que, a estas alturas da historia da literatura, os límites entre os xéneros son ben discutíbeis, difusos e mesmo innecesarios ou inútiles.

e a min pregúntanme con frecuencia por que digo que construcións é un libro de poesía e non de relatos.

a mirada sistémica diría simplemente que construcións é poesía porque levou un premio de poesía, porque está editado nunha colección de poesía, etcétera. quer dicir: se o sistema o asume como poesía, éo.

eu digo que a poesía está na metonimia que implica a mirada nos detalles. e na preocupación dos textos por plantexar preguntas no canto de ofrecer respostas.

pero o que eu diga pouco importa. o importante é que os lectores collan eses textos e os transformen, os manipulen. os queiran.