ramiro torres (3)

volvo recibir un poema do querido ramiro torres. desta vez o texto vai para min e mais para estevo creus. non sei se por cousa do parentesco entre o seu nome e o meu apelido non poucas veces chámanme a min estevo ou confúndenme con el. e non me importa, porque é un gran poeta e mellor amigo.
 
Para o Estevo Creus e o Eduardo Estévez

Somos sístole de sonho ouveante,
música pulsada no dorso de uma
lava invisível abraçando a casa
onde moraremos como vazio.
O assombro afaga o percurso
das formigas saindo do nosso sexo,
abertas em par as suas cabeças, a
beber a morte nas nossas retinas:
belas e atrozes, infestam a
compulsiva maquinária do absurdo,
percutem na pele dessecada
do que ainda nos atrapa,
ovulam nas imediações do país
acendido sob as unhas trementes.
Acolhemo-las como irmãs proscritas,
albergadoras dos rastos fascinantes
da outra vida que emerge no tempo
roubado ao cálculo da cinza, mentres
nos exercitam na sede maravilhada
de mistério como memória ansiosa do
invisível, pulmão de sonhos a turbar o
presente negado, na persistente entrega
da sua precisa doçura nocturna.

Dezembro de 2010

composición tema “la vaca”

así enunciábase o exercicio cando estaba eu na primaria (alá lonxe no tempo e na distancia). e, afinal, ten moito que ver cunha actividade que me tocou, nos últimos anos (e non tan últimos) desenvolver algunhas veces.
onte, conversando con yolanda castaño, que veu convidada ao obradoiro que coordino en fene, volveume o tema e estiven dándolle voltas.
cando me chaman pedíndome un “texto sobre”, acabo dicindo case sempre que si. despois (cando a encarga é con tempo) paso pola etapa do arrepentimento: boto días adiando o asunto, doulle infinitas voltas que non parecen levar a ningures, empezo unha ducia de borradores inútiles, falo do tema con xente coa esperanza de abrir unha conversa que dea luz (isto é unha das mellores fontes para este tipo de textos). pero, en síntese, sempre dá moitísimo traballo, moitísima comedura de cabeza.
supoño que a dificuldade está na falta de práctica, porque un está afeito a escribir sempre sobre o que lle apetece. pero, ao final, resulta ser un exercicio interesante. cómpre mergullar en sitios da cabeza polos que non andas decote, exercitar a capacidade de evocación das cousas…
afortunadamente (para min) o resultado destas aventuras adoita deixarme bastante satisfeito. xa non digo pola calidade do texto (iso déixovolo), senón por esa sensación boa de que fun quen de saltar o valado, de chegar ao final do camiño, cando menos a un final.
hai pouco publiquei aquí un poema escrito por encarga: o que aparece no volume pel con pel editado por galaxia e fedegalma para promocionar a lactancia materna.
quero deixar agora outros dous.
o primeiro está publicado na rede. foi escrito por encarga da xente de vieiros (r.i.p.) e o “tema” era “o 11-s”. por obra da tecnoloxía e do copy-left por defecto ten varias versións na rede (todas, agás a primeira, coa mesma gralla). hai tamén unha edición en papel, no nº 29 (penso) da revista dorna.

 
 

a única escenografía
que se require
é un sofá
a guerra televisada é
deus contra deus

 

din que recollen
cadáveres
entre os cascallos

 

que diferencia hai
entre un morto e dez mil?

 

os mortos
non teñen cara na tele

 

e se son
americanos
subirán aínda máis
as accións
da industria armamentista?

baixarán
iso si
as das liñas aéreas

 

lembrádeme que fale disto
co meu axente
de viaxes

para as próximas vacacións
que faga as reservas
en autobús

 

e co de bolsa tamén
que venda e compre

venda

e compre

 

agora teño que ir
a por galletas
que se acabou o paquete

foi xusto cando a torre
norte
ruía para sempre
na tele

teño que estar preparado
por se mañá alguén
ataca o meu sofá
por decisión ou erro

a miña morte
non vos preocupedes
pasará por danos colaterais

e a victoria será de deus

tanto teñen as cores
da súa bandeira

 
 

o segundo poema saíu publicado no volume polifonías 2, que editaron, con motivo do día de loita contra a violencia de xénero, espiral maior e a dirección xeral de igualdade da xunta na época do bipartito (tamén r.i.p.).

 
 

habitación 204

 

día 1
m estivo aquí
dúas semanas despois da súa voda
ao outro día tiña que visitar un cliente

día 2
b ficou unha noite
viaxaba na procura de
localizacións para unha película

día 4
g chegou tan canso
que quedou durmido
cos zapatos postos

día 6
t e mais x pasaron aquí a súa
primeira noite xuntos

día 9
r estivera decote no hotel
pero nunca antes lle deran este cuarto

día 10
c chorou toda a noite
porque a súa muller
acababa de deixalo

día 11
j durmiu aquí os seis días que durou
o tratamento de súa irmá
nunha clínica veciña

día 18
w caeu na bañeira e fíxose
unha pequena ferida na fronte

día 20
h durmía profundamente
a noite do terremoto

día 23
a non desfixo sequera a cama
chegou tarde e pasou
toda a noite escribindo

día 24
k quería agardar esperta
unha chamada importante
pero o teléfono arrincouna
dun sono intranquilo

día 25
d bateu en h
ata a inconciencia
e deambulou pola cidade sen rumbo
o resto da noite

día 26
b e n reuníronse aquí
e aquí pecharon
un acordo comercial proveitoso

día 28
f pasou toda a noite
falando por teléfono
co seu pai doente

día 29
a g cambiárono para esta habitación
a última noite
porque no seu cuarto
estaba obstruído o desaugue

día 30
v desfixo a maleta ao chegar
deitou durmiu catro horas
e volveu facer a maleta pola mañá
antes de irse

pel con pel en moaña

o sábado pasado estiven en moaña na presentación de pel con pel.
hai dous detalles que fan que estas presentacións sexan ben diferentes ás de sempre: unha é que se fan en horas de sol e a outra é que o público está composto por pais, nais e moitos nenos pequenos.
da vez pasada, en compostela, o auditorio era grande e por iso houbemos ler os textos nun pequeno estrado, con atril e micro. eu teño nese libro un texto algo difícil de ler en alto porque é bastante fragmentario e xoga con varias voces. e, a pesar de que foi emocionante para min, non quedou tan ben a lectura.
o do sábado foi diferente. había menos xente, o sitio era máis pequeno e escollín non usar o micro e ler diante da xente, pegadiño á primeira fila. e o resultado foi moito mellor. hai tempo diría que habería que preguntar ao público para saber se saíra ben. pero agora aprendín a lelo nas caras, nos ollos que me miran mentres leo, que sorrín cos fiusssssss e bummmmmm do poema.
así que podo dicir, sen dubidalo, que foi unha lectura preciosa (grazas, estevo, polo adxectivo).
hai algunhas fotos no blog de editorial galaxia. pero eu teño algunha máis. mirade:
pel con pel en moaña
pel con pel en moaña
pel con pel en moaña

ramiro torres (e 2)

chega un irmán do poema anterior do amigo ramiro. e eu, renovadamente orgulloso de contar con el.

VIDA POÉTICA, POEMA DA VIDA

Para o Eduardo Estévez.

O poema recobra as
mãos dormidas
na língua extrema
paralisa as estirpes
da sombra
traz uma morte
aprazível
às aves nocturnas
que assaltam o pórtico
deste mar reinventado

o seu dizer envolve
a existência na sua
maquinária esférica de
artifícios rotundamente verazes
escreve-se na fronteira
do inexpressável
persegue os animais
esquecidos na entrada
do bosque
sonha a sua real
transfiguração em
osmose entre o silêncio
e o fogo

no deserto abandona
a indiferença
o peso do medo
a estrutura cinzenta da inércia

no seu luminoso andar
reubica a infância da olhada
a espessura atemporal da linguagem
a extraordinária densidade central do amor

Outubro de 2010.

ramiro torres

recibo este poema de ramiro torres e, coa súa autorización, reprodúzoo aquí e deixo constancia do feliz que me fai a súa amizade.

LUAS SOLARES

Para o Eduardo Estévez.

Devoramos luas cegas
dentro da casa inacabada,
viramos espuma na memória,
dorida e luminosa, que
sangra as raízes do presente
mentres nos acompassamos
com a altura do seu
incêndio único.
Confabulamos
na vertigem dos caminhos
atravessados em todas
as direções por
cavalos desorbitados:
somos tafures de
palavras que
nos expliquem
como aprofundar
na misteriosa luz
que nos antecede,
e permanece acesa
no interior indecifrável
deste respirar no
centro do tempo.
Enchidos de uma
saudade dourada,
retiramos a espada
cravada na cabeça
e subimos ao branco
abismo dos buscadores.

Outubro de 2010.

e agardo por un poema-irmán que aínda está a cocerse.

pel con pel

este domingo estarei na presentación de pel con pel, un volume que publica editorial galaxia en colaboración con fedegalma.

o volume contén as fotos premiadas no II concurso sobre lactación materna que organizou fedegalma, acompañadas de textos de escritores e escritoras do país: dores tembrás, marta dacosta, begoña caamaño, ledicia costas, francisco castro, alfredo ferreiro, xosé maría álvarez cáccamo, román raña, yolanda castaño e mais eu.

a cita é no centro sociocultural das fontiñas ás 16:30.