eduardo estévez

o venres pasado asistín á reunión do xurado do premio nacional de poesía xosemaría pérez parallé deste ano. este ano integrárono pedro casteleiro (gratísimo reencontro), antía otero (sempre compañeira) e ramón neto (o gañador do ano pasado, un tipo estupendo).
conformar o xurado dun premio non é doado. dá moita rompedura de cabeza. e é unha responsabilidade. teño moita sorte co xurado do pérez parallé. cada reunión é unha aula de literatura. traballan a conciencia, len con profundidade e saben un cacho do que falan.
este ano a obra gañadora chámase Nómade. tivera ocasión de lle botar un ollo antes de repartir os libros aos membros do xurado. dixeron del que, ademais de solvencia no uso dos recursos, amosaba unha voz persoal e con proxección, pronunciaron varias veces a palabra «faíscas». é un xurado que non se conforma cun libro correcto. buscan vida debaixo dos poemas.
a gañadora, maría rosendo, unha moza viguesa que vive en compostela e traballa en produción teatral coa compañía berrobambán.
o premio entrégase o próximo 20 de novembro na sede do círculo mercantil e industrial-unidade de fene.
para ver o libro publicado en espiral maior hai que agardar a maio.
noraboa para maría!

tiven este soño

ánimo
un esforciño

achégate sinte
o recendo

abre a boca

onde o límite entre a vontade e o instinto?

colle o bico e
zuga con forza

como se che fose
a vida niso

a escena está disposta
butaca branca
a lámpada tenue deseña
nas paredes unha cor
morna

na mesiña da sala
tres candeas de lavanda

sen tardar teremos que
quitalas
para que non te queimes
para afastarte da
dor

mantén os ollos
pechos

o mundo seguirá
aí para ti
cando chegues

en que momento o instinto devén
escolla?

a luz reduce
o espazo

foi por que te sentises
acubillada

e non te perdeses tan
pequena

pero non atendas
para min
e come que é
o teu traballo

facerte maior
facerte forte

fóra
voces

levan todo o día
trasfegando balbordo

e de súpeto

fiussssssss

e

bummmmmm

e abres os ollos

e soltas a teta

respiras

sabes?
fóra están
facendo festa
por ti

fiussssssss fiussssssss

bummmmmm

e entre fogos de
artificio
a sirena dun barco

baleeiros xa
non quedan

durante uns anos houbo un
agardando o
desmantelamento

levárono despois a
noruega seica

e fixeron del un museo

xa tes os ollos
outra vez
pechos

e dubidas
como se por un
intre
a nugalla puidese máis
có instinto

sentirá a cría das
baleas
o quentor da pel tersa?

ou será que a súa
calma
está feita dese tacto
brillante e
esvaradío

e ti sorrís
sen mover os beizos

igual ca o sorriso da
balea cando
canta

que non ri pero
sabes que
celebra

espertei
o vento africano destes días
deixárame o corpo enchoupado

pero

fiussssssss fiussssssss

bummmmmm

levanteime

na sala baldeira aínda
unha das velas non
se consumira

incluido no volume pel con pel, galaxia-fedegalma, 2010

chégame esta foto da presentación de pel con pel hai uns días en compostela, no centro sociocultural das fontiñas.

emocionoume esta noite no de carmen xabier correa corredoira lendo este poema adicado á súa filla e que pecha o seu libro os días adiados (espiral maior, 2009)

Io, tan marabillado quedei da túa nacenza
no lucífero raiar daquel outono, tanto,
que desistín destes versos ata hoxe. A mar
devalara na lúa chea. Saíches do quirófano
coa túa nai sorrinte, envolta nun pano verde.
«Mira, Xabi, é lindísima…» acertou María
e asomeime de punteiras ao teu repouso.
Arrolándote, berberechiña, embebido
ni cinsento azul dos teus ollos abertos
ao tremelucente cubismo dos claroscuros,
conxureime contigo contra o mundo. Todo
o tiñas pequeno: O nariz no que che sorbía
o moco, a boca axeitada á mamila,
as mans aínda pechadas, as orellas sen furar
ao non pedilo ti (co tempo, traspasarías
tamén a lingua) e os pés de dedas miudiñas;
dun calcañar piquei sangue, unha pinga para
probar a túa saúde. Os meus ósos xa tiñan
un sempre polo que se soster e afeiteime
a cabeza, tirando os pelos do pasado:
Pretendía nacer contigo, outra vez. Pinteite
no colo materno, trono de deusa xitana,
para que estiverades no portal de todos
os misterios das Xubias e agora, tras
vintecatro voltas ao sol, a forma rodante
do canto escuro chegoulle ao fartureiro
amor sacro: O teu arroto leiteiro, filla!

Vilar de Locrendes, setembro, 2007

chega un irmán do poema anterior do amigo ramiro. e eu, renovadamente orgulloso de contar con el.

VIDA POÉTICA, POEMA DA VIDA

Para o Eduardo Estévez.

O poema recobra as
mãos dormidas
na língua extrema
paralisa as estirpes
da sombra
traz uma morte
aprazível
às aves nocturnas
que assaltam o pórtico
deste mar reinventado

o seu dizer envolve
a existência na sua
maquinária esférica de
artifícios rotundamente verazes
escreve-se na fronteira
do inexpressável
persegue os animais
esquecidos na entrada
do bosque
sonha a sua real
transfiguração em
osmose entre o silêncio
e o fogo

no deserto abandona
a indiferença
o peso do medo
a estrutura cinzenta da inércia

no seu luminoso andar
reubica a infância da olhada
a espessura atemporal da linguagem
a extraordinária densidade central do amor

Outubro de 2010.

recibo este poema de ramiro torres e, coa súa autorización, reprodúzoo aquí e deixo constancia do feliz que me fai a súa amizade.

LUAS SOLARES

Para o Eduardo Estévez.

Devoramos luas cegas
dentro da casa inacabada,
viramos espuma na memória,
dorida e luminosa, que
sangra as raízes do presente
mentres nos acompassamos
com a altura do seu
incêndio único.
Confabulamos
na vertigem dos caminhos
atravessados em todas
as direções por
cavalos desorbitados:
somos tafures de
palavras que
nos expliquem
como aprofundar
na misteriosa luz
que nos antecede,
e permanece acesa
no interior indecifrável
deste respirar no
centro do tempo.
Enchidos de uma
saudade dourada,
retiramos a espada
cravada na cabeça
e subimos ao branco
abismo dos buscadores.

Outubro de 2010.

e agardo por un poema-irmán que aínda está a cocerse.

este domingo estarei na presentación de pel con pel, un volume que publica editorial galaxia en colaboración con fedegalma.

o volume contén as fotos premiadas no II concurso sobre lactación materna que organizou fedegalma, acompañadas de textos de escritores e escritoras do país: dores tembrás, marta dacosta, begoña caamaño, ledicia costas, francisco castro, alfredo ferreiro, xosé maría álvarez cáccamo, román raña, yolanda castaño e mais eu.

a cita é no centro sociocultural das fontiñas ás 16:30.

polaco polaco, o de polonia.

eduardo estevez en polaco

aquí está a explicación da circunstancia, da man do meu amigo robby righi:

Nella foto si vede la poesia di Eduardo tradotta in polacco, poi proiettata insieme alle altre anche sulla parete di un edificio storico nella piazza del Mercato, la principale di Cracovia.

o que, posto en lingua para todos comprensíbel, di:

Na foto vese o poema de Eduardo traducido ao polaco. Tamén foi proxectado nos muros dun edificion histórico da praza do Mercado, a principal de Cracovia.

tres poemas de construcións veñen de aparecer traducidos ao inglés en 3:am magazine.
aquí vos deixo o link

http://www.3ammagazine.com/3am/three-poems-eduardo-estevez/

o meu agradecemento a steve porter, o tradutor.

eu escribira un blook e non o sabía…